Deventer kleurde woensdagavond 23 april rood en geel, toen Go Ahead Eagles door de stad trok voor een huldiging die de IJssel deed glinsteren van trots. Twee dagen na de gewonnen TOTO KNVB Bekerfinale tegen AZ stapte de ploeg op een feestbus die langs de rivier reed, toegejuicht door een zee van supporters. Tussen 15.000 en 20.000 mensen vormden een wervelende stoet van vlaggen, sjaals en gezang; een uitbundige, maar hartelijke viering die de hele stad omvatte.
Een stad in rood en geel
Niet alleen de supporters trokken hun clubkleuren aan; de stad zelf leek zich te hebben uitgedost. Ondernemers versierden etalages met rood-gele slingers, cafés hingen spandoeken uit en bewoners plaatsten vlaggen aan gevels en balkons. Kinderen stonden op krukjes, ouders op stoepen, buren keken elkaar glimlachend aan: een gedeeld moment waarop grenzen tussen wijk en binnenstad oplosten. De trots van Deventer werd tastbaar in elke toeter, elke zwaai en elke klap op de hekken.
De route langs de IJssel
De bus reed in rustig tempo langs de IJssel, terwijl de avondlucht zacht boven het water trilde. De rivier bood een majestueus decor: spiegelingen van zwaaiende sjaals dansten op het oppervlak, drones zoemden en camera’s flitsten. Op elk punt van de route verdichte het geluid zich tot een luid koor. Spelers lachten en filmden, staken handen uit naar de menigte en lieten de beker schitteren in het laatste licht, als een baken dat door de stad reisde.
Samen vieren, samen herinneren
Wat deze huldiging bijzonder maakte, was de manier waarop club en gemeenschap vervlochten raakten. De winst was sportief, maar de viering sociaal: straten werden ontmoetingsplekken, ramen tribunes, en het centrum een vrolijke, open arena. Vrijwilligers hielden de route veilig, ondernemers boden water aan en muzikanten speelden snippers van clubliederen. Deventer liet zien hoe een gedeelde prestatie veel meer kan betekenen dan negentig minuten voetbal.
Toen de bus verder trok en de avond langzaam in nacht overging, bleef een warm nagloeien hangen over de kades. De kleuren trokken zich terug achter ramen en in kasten, maar het gevoel van saamhorigheid bleef op straat liggen als confetti die niet meteen wordt opgeveegd. Deventer bewees dat je een trofee niet alleen in een vitrinekast viert, maar in ogen, stemmen en kleine gebaren. Soms is een stad zelf de mooiste beker.
